ویژگی های سبکی و تحلیل محتوایی خمریه ها و ساقی نامه ها در شعر فارسی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ندارد

چکیده

مضامین خمریه و ساقی گری و باده نوشی در شعر فارسی تا پایان سدة پنجم هجری ، همان شراب انگوری
و می و می گساری در مفهوم واقعی و دنیوی آن است . با ورود  تصوف و اصطلاحات مربوط بدان ، از قرن ششم
به بعد این گونه مضامین در معانی دیگری به کار برده شده هر چند که شاعران سدة ششم نیز گاهی در این
شیوه اشعاری سروده اند .
پیدایش سبک تازه در سرودن اشعار خمریه در دورة مغول با افول دولت سلجوقیان میس ر گردید، علّت فوق
همان تغییر افکار و مقتضیات محیط و تحو لات اجتناب ناپذیر به ویژه رواج صوفی گری و درهم آمیختن شعر و
عرفان است .
اشعار خمریه و ساقی نامه ها در دوران رواج سبک هندی بدون دگرگونی در طرز اندیشه ها، توصیفات و
مضامین عمومی شراب را به شعر کشانیدند و به پرداخت اندیشه های فلسفی هم ت گماشتند

کلیدواژه‌ها